MDA Elçisi Konuk Blogu: Depresyonun İçinden Yükselen Direnç Közleri
Özet
Nöromüsküler bir hastalıkla yaşamanın getirdiği fiziksel ve zihinsel zorlukları ele alan bu yazı, depresyonla mücadelede direnç göstermenin yollarını arıyor. Yazar Joshua Vinson, kendi deneyimlerinden yola çıkarak, en karanlık anlarda bile içimizdeki o küçük yaşam kıvılcımını (közü) nasıl harlayabileceğimizi etkileyici bir ateş metaforuyla anlatıyor.
Joshua Vinson; yağmuru, kamp yapmayı ve yemek pişirmeyi çok seven, tıbbi kayıt işleme alanında Kalite Güvence Uzmanı olarak çalışan bir profesyonel. Kendisine nadir görülen bir nöromüsküler hastalık olan Laing Distal MiyopatisiLaing Distal MiyopatisiGenellikle bacakların alt kısımlarında ve ellerde kas güçsüzlüğüne yol açan, yavaş ilerleyen kalıtsal bir kas hastalığı. teşhisi konmuş.
Son zamanlarda ateşi çok sık düşünüyorum. Hafta sonu kamp kaçamakları yapamayacak kadar güçsüzleşmeden önce etrafında oturduğum o kamp ateşlerini hatırlıyorum. Geceleri nefes alabilmek için bir BiPAP cihazına ihtiyaç duymadığım o eski günlerde, ıssız kamp alanlarında yaktığımız devasa ateşleri özlemle anıyorum. Küçük bir kıvılcımla başlayıp göğe yükselen o devasa alevler, adeta doğanın birleştirici gücünü simgeliyordu. Bu ateşler asla tek başına yakılmazdı; yaban hayatında bizim için adeta bir can simidiydi.
Evdeki şömine ateşlerini de düşünüyorum. Sıcak Teksas günlerinde şömineyi yakmak nadir bir olay olsa da, bu anlar genellikle bayramlar, aile bağları, şükran ve neşeyle dolu anılarla özdeşleşmiştir. Tabii bu anıların içinde buruk bir hüzün de barındırıyor. Bu değerli hatıraların birçoğu artık aramızda olmayan sevdiklerime ait. Bazen, sevdiklerim şömineye bakarken benim de ne zaman sadece bir anı haline geleceğimi merak ediyorum. Yine de ateşin varlığı huzur veriyor; sönmeye yüz tuttuğunda ufak bir odun takviyesiyle yeniden canlanıp kışın kahramanı oluveriyor.
Depresyon; karmaşık, kimyasal ve kafa karıştırıcı bir süreçtir. Fizyolojik, genetik, psikolojik veya travmatik pek çok kökeni olabilir; hayatları altüst edip düşünce yapımızı tanınmaz hale getirebilir. Depresyona yatkınlığınız olmasa bile, kronik bir hastalıkla yaşamak sizi genel nüfusa göre çok daha yüksek bir risk grubuna sokar. Sürekli olumsuz fiziksel geri bildirimlerle yaşamak, sağlığınızın ve bağımsızlığınızın her geçen gün azaldığını bilmek herkes için yıpratıcı bir süreçtir. İlerleyici bir nöromüsküler hastalık teşhisi alan bizler için ise bu, kaçınılmaz bir gerçektir.
Peki, bu durumda ne yapmalıyız? Depresyon gerçektir, kaynağı fizikseldir ve hissettiğimiz o kasvet tamamen haksız sayılmaz. Değiştirilemeyecek bir gerçekle karşı karşıyayken bu olumsuzlukla nasıl başa çıkabiliriz? Karanlık bizi içine çekmeye çalıştığında ve kendimizi en zayıf hissettiğimizde, tutunduğum zihinsel bir imge var: Direnç, içimdeki o küçük "köz" ile başlar.
Bedenimde güç, ruhumda ışık kalmadığında, derinlere bakıp sadece hayatta olduğum gerçeğine odaklanırım. Acıya, yorgunluğa ve beni bu noktaya getiren tüm başarısızlıklara rağmen hâlâ buradayım ve düşünebiliyorum. Düşüncelerimin hızla akıp gitmesi bile zamanın benim için hâlâ aktığının bir kanıtıdır. İşte o anlarda, ne kadar küçük olursa olsun o ışık parıltısını görürüm ve içimdeki közün sönmediğini anlarım. Düşünebildiğim sürece, hâlâ buradayım demektir.
Her şeyin yavaşlamasına izin veririm. Bu bazen çok uzun sürebilir ama derin nefes almak her zaman yardımcı olur. Boşluktaki o titrek ışığa tutunurum. Kalp atışlarım sakinleşir, nefesim düzene girer ve o közü titreyen ellerimle kavrarım. Bu yaşam kaynağı herkes için farklı olabilir; kimisi için inanç, kimisi için aile, sanat veya içsel bir motivasyondur. Önemli olan, karanlıkta görebildiğimiz o küçük ışığı beslemektir. Zihnimde ateşi yeniden inşa ederim. Sönmekte olan ama henüz ölmemiş o köze hafifçe üfler, etrafına küçük odun parçaları dizerim. Alevlerin hemen büyümesi gerekmez, sadece yaşaması yeterlidir.
Depresyon, tıpkı nöromüsküler bir hastalık gibi, kolayca "yenilebilecek" bir şey değildir. Hayat boyu mücadele eder, iyiyi takdir edip kötüye katlanırız. İçimizde yaktığımız ateş gölgeleri tamamen yok edemez. Kurtarılmaya ihtiyaç duyduğumuz an devasa bir alev yaratmayı bekleyemeyiz. Küçük, sağlam ve istikrarlı adımlarla başlamalıyız. Direnç ateşini beslemek için o anki fiziksel duyularımıza, bizi dünyaya bağlayan seslere ve kokulara odaklanmalıyız. Zamanla buna şükran duygusunu ekleriz.
Haftalar geçtikçe rutinlerimiz ve sorumluluklarımız, bu ateşin en büyük odunları haline gelir. Rutinler, gücümüzün sembolüdür; hem kendimize bakabildiğimizin bir göstergesi hem de ışıktan uzaklaşmaya başladığımızda bizi uyaran birer alarm sistemidir. Evin tozlandığını, kişisel bakımımızı ihmal ettiğimizi fark ettiğimizde bir adım geri çekilip destek istemeliyiz. Bu ateşi tek başımıza beslemek zorunda değiliz. Güvendiğiniz insanlarla birlikte ateşinizi yakın ve ışıldamaya devam edin.